Kinderen die zonder verblijfsstatus in Nederland opgroeien, leven voortdurend met de dreiging alles weer kwijt te raken: hun vrienden, school en toekomst. Als deze kinderen hier vijf jaar of langer zijn, noemen we hen gewortelde kinderen. Tot 2019 was er de kinderpardonregeling; hun enige houvast in de erkenning van hun mens-zijn. Op dit moment ontbreekt elke regeling en dus elke zekerheid.
Deze kinderen en hun families zijn onze buren, onze klasgenoten, onze toekomst. Sta op en teken de petitie voor deugdelijke wetgeving. Laat zien dat Nederland een thuis is voor wie hier ‘geworteld’ is. Hun toekomst is onze verantwoordelijkheid.
Wie zijn wij?
Wij zijn een groep vrijwilligers die vinden dat de situatie van kinderen (en hun families) in een verblijfsprocedure dringend verbeterd moet worden. We zijn hierbij geïnspireerd door de actie van Eduard Disch in de zomer van 2024.
Hiervoor komen wij in actie. We werken graag samen met anderen, dus als jij of jouw organisatie mee wil doen, laat het ons weten!
Wij hopen een groeiende beweging in gang te zetten die opstaat voor de rechten van kinderen (en hun families). Heb jij ideeën of wil je ons helpen? Stuur een mail naar kinderpardonnu@gmail.com.
Wat willen we bereiken?
Kinderen in verblijfsprocedures leven jarenlang in onzekerheid. Zij weten niet of zij hier mogen blijven, het land waar ze zijn geboren of al jarenlang wonen. Ze leven met de voortdurende dreiging om uitgezet te worden. Een strenger migratiebeleid mag niet ten koste gaan van de rechten van kinderen en de bescherming van kwetsbare jongeren. Wij willen dat het recht van kinderen op één wordt gezet met een kindvriendelijk migratiebeleid.
Ben je gemeenteraadslid? Dien dan onze motie in! Ben je een gewone burger? Roep jouw gemeenteraadsleden op om onze motie in te dienen!
Recentelijk zijn in meerdere gemeenten moties aangenomen met een pleidooi voor gewortelde kinderen. Voorbeelden hiervan zijn de gemeenten Heerlen (september 2024), Amersfoort (maart 2025) en Kampen (april 2025).
Eduard in hongerstaking
11 juli 2024. In het tv-jeugdjournaal van 19.00 uur vertelt de 13-jarige Ariana Babayants een schokkende getuigenis. Een dag eerder is haar hele gezin – vader Alexander (48), moeder Karine (41) en de kinderen Aram (20), Ariana (13), Amelia (10), Alexa (2) – door een politieovermacht weggevoerd uit het AZC in Emmen. Alsof het misdadigers zijn. Ze moeten terug naar Oezbekistan, het land dat zij tien jaar eerder zijn ontvlucht.
Ik, Eduard Disch, en mijn vrouw Valence horen met verbijstering het openhartige, helder verhaal van Ariana. Wij vragen ons af: Wie haalt het in zijn hoofd een gezin met kinderen zo bruut op te pakken en af te voeren naar een soort gevangenis?! Na tien jaar waarin ze geworteld zijn in Nederland? Gebeurt dit in ons – zich beschaafd, humaan, christelijk noemend – land?
Direct besluit ik uit protest in hongerstaking te gaan in Den Haag. Onderstaande kroniek beschrijft hoe ik deze intense weken beleefd heb en hoe ik vanaf het begin hartverwarmend gesteund werd door Childsupporto (met als drijvende krachten Herman en Esther Stomphorst uit Gouda) en leden van de Haagse groep Stad en Kerk (STEK).
