11 juli 2024. In het tv-jeugdjournaal van 19.00 uur vertelt de 13-jarige Ariana Babayants een schokkende getuigenis. Een dag eerder is haar hele gezin – vader Alexander (48), moeder Karine (41) en de kinderen Aram (20), Ariana (13), Amelia (10), Alexa (2) – door een politieovermacht weggevoerd uit het AZC in Emmen. Alsof het misdadigers zijn. Ze moeten terug naar Oezbekistan, het land dat zij tien jaar eerder zijn ontvlucht.
Ik, Eduard Disch, en mijn vrouw Valence horen met verbijstering het openhartige, helder verhaal van Ariana. Wij vragen ons af: Wie haalt het in zijn hoofd een gezin met kinderen zo bruut op te pakken en af te voeren naar een soort gevangenis?! Na tien jaar waarin ze geworteld zijn in Nederland? Gebeurt dit in ons – zich beschaafd, humaan, christelijk noemend – land?
Direct besluit ik uit protest in hongerstaking te gaan in Den Haag. Onderstaande kroniek beschrijft hoe ik deze intense weken beleefd heb en hoe ik vanaf het begin hartverwarmend gesteund werd door Childsupporto (met als drijvende krachten Herman en Esther Stomphorst uit Gouda) en leden van de Haagse groep Stad en Kerk (STEK).
HONGERSTAKING 11 juli t/m 10 augustus 2024
DAG 0: DE AANLEIDING
Nietsvermoedend kijken we om 19:00 uur, thuis in Maastricht, naar het Jeugdjournaal. Amper tien minuten later zitten Valence en ik geschokt en verbijsterd in onze stoel, na het indringende verhaal van Ariana Babayants. Haar hele gezin – vader, moeder, vier kinderen – zal op 15 juli op Schiphol op het vliegtuig worden gezet naar Oezbekistan. Het land dat het gezin tien jaar eerder was ontvlucht wegens onveiligheid. Ariana was toen drie jaar, haar broer Aram negen jaar. Hun twee jongere zusjes zijn in Nederland geboren. In de afgelopen tien jaren zijn de vier kinderen en hun ouders hier geworteld. Ze leerden de Nederlandse taal, gingen hier naar school, maakten vrienden en waren actief binnen diverse verenigingen en belijdend christen. Kortom: volledig geïntegreerd. Waarom worden ze als ‘misdadigers’ ons land uitgezet?
Het verhaal van Ariana roept onmiddellijk herinneringen op aan een soortgelijke gebeurtenis. Bijna dertig jaar eerder in Maastricht was ik directeur van opvangcentrum Impuls, een voorziening voor tijdelijke daklozen. Impuls bood toen wekenlang opvang aan een Russisch vluchtelingengezin met twee kleine kindjes. Het asielgezin werd echter onverwacht in alle vroegte door een overmacht aan politie (tien man sterk!) uit bed gelicht, per busje afgevoerd naar detentiecentrum Rotterdam en de dag erna op het vliegtuig naar Rusland gezet. Een traumatisch gebeuren voor het asielgezin. Een choquerende uitzetting die ik nooit vergeten ben.
Deze twee bijna identieke gebeurtenissen maken me duidelijk dat de Nederlandse asielwetgeving en uitvoering structureel faalt. Dit besef maakt me intens boos, verdrietig en opstandig. Wat te doen? Een hongerstaking flitst door m’n hoofd. Stilte… Valence kijkt me vragend aan. Hongerstaking? ,,Jongen, als jij denkt dat je dit moet doen, dan sta ik achter je!” Maar een hongerstaking, hoe doe je dat? Waar en hoe?
Hulpinstantie Defence for Children brengt ons al snel in contact met Herman en Esther Stomphorst, een koppel dat al langer hulp biedt aan asielgezinnen met kinderen. Herman en ik spreken af elkaar de volgende dag te ontmoeten in Den Haag. Nog dezelfde avond zit ik al in de trein, met een haastig gevuld koffertje. Onderweg tollen voortdurend vragen door m’n hoofd. Hongerstaking, wat is dat precies? Hoe lang houd ik dat vol? Twee, drie dagen? Een week? Heeft dit wel zin, en nut? Ben ik niet ‘gekke Henkie’?
DAG 1: STEUNBEER HERMAN
Volgens afspraak ontmoeten Herman en ik elkaar op NS-station Den Haag Centraal. Hij vraagt naar mijn plannen. “Sorry, ik heb helemaal geen plan”, antwoord ik. “Alleen mezelf, mijn motief, een koffertje met wat persoonlijke spullen, verder niets.” Herman vraagt mij waar ik ga slapen. Samen kiezen we voor de ingang van Loket IND, de dienst voor immigratie en naturalisatie, pal tegenover station Den Haag Centraal. Na een uurtje komt Herman terug met enkele benodigdheden: een uitklapbaar tentje, slaapzak, luchtbed, kussen, tuinstoeltje en powerbank. Voor mij! Op mijn verzoek gaan we ons eerst voorstellen bij Loket IND. De manager stemt toe met de hongerstaking voor onbepaalde duur naast ‘zijn’ voordeur. Nadat ik mij heb geïnstalleerd wenst Herman mij sterkte voor de komende nacht en zegt toe morgenvroeg terug te komen om te overleggen ‘Hoe verder?’ Zoveel is wel duidelijk: voor dit moment is Herman mijn beste steunbeer…op mijn liefste na!
Zittend in een tuinstoel naast het witte tentje kom ik langzaam tot het besef: de hongerstaking is begonnen! Ik voel intense verwondering. Wat gebeurt hier allemaal? Ik raak geëmotioneerd en bel mijn vrouw en zonen. Ik stel ze gerust dat mijn hongerstaking een grens heeft. Die grens ligt vóór het risico van onherstelbare gezondheidsschade. Ze staan vierkant achter mijn actie. Mijn ene zoon begint een actiebord te maken, de ander plaatst een bericht op LinkedIn. Dit laatste levert in een paar weken tijd meer dan honderdduizend reacties! De warme betrokkenheid van onze zonen en hun gezinnen zijn een geschenk, een geweldige mentale boost en bovenal een zegen voor de actie!
Als de avond valt verzamelt zich op het overdekte, tochtige plein een groep mannen en vrouwen. Ik voel me al met al toch wat ongemakkelijk. De politie heeft me eerder vriendelijk, maar beslist gewaarschuwd: ‘meneer, let wel goed op uw spullen, ‘s nachts kunnen hier ongure personen rondhangen, ondanks de extra controle’. Later op de avond zie ik iemand wat zwalkend naar mij toelopen. Ik vermoed een junkie. Vlak voor me steekt hij zijn gebalde hand uit. Ik sta op en beantwoord zijn boks. We kijken elkaar aan. Hij wijst naar mijn tentje en roept in het Engels: ‘wat jij daar doet man, dat is cool, dat is cool man! We hebben afgesproken jou niet lastig te vallen. Je hoeft niet bang te zijn!’ En met grote haastige passen vertrekt hij de donkere nacht in. Vanaf dat moment heb ik mij geen minuut onveilig gevoeld.
DAG 2: ONWENNIG.
Heel apart om het licht van de nieuwe dag vanuit mijn klapstoeltje te zien opkomen. Langzaamaan komt Den Haag tot leven. Personeel, bezoekers en voorbijgangers kijken soms vragend op bij het zien van mijn actietent met die zomers geklede heer-met-strooie-hoed in een tuinstoeltje. Het ‘waarom’ van mijn aanwezigheid lijkt nog onduidelijk. Vandaag of morgen zal een protestbord naast het tentje komen.
De eerste die mij deze morgen bij het tentje komt opzoeken is Herman. Hij brengt mij Dagblad 070 met daarin het eerste bericht over de hongerstaking. Hij heeft een stapeltje flyers meegenomen met info over de dreigende uitzetting van het gezin Babayants. Ook brengt Herman goed nieuws, er is spontaan een Haagse steungroep gevormd. De leden zijn van de bekende welzijnsinstelling STEK (Stad en Kerk). Ria heeft van alles mee gebracht: een thermoskan met heet water, bouillonpoeder, frisdrank, kopjes. Fijn natuurlijk, maar bij al dat hartelijkst voel ik me ook verlegen, onwennig. Een van de eerste belangstellende buurtbewoners is Annemarie. Ze voelt zich zeer betrokken bij het lot van gewortelde asielkinderen en zal me nog vaker komen bezoeken.
DAG 3: THUISFRONT
Ik krijg bezoek van mijn Valence. Een emotionele omhelzing. Tranen rollen. Fantastisch om hier samen te zijn! Ze vertelt enthousiast over de tientallen reacties van familieleden, vrienden en kennissen. Ze heeft haar handen vol aan het beantwoorden. Ook onze oudste zoon Jeroen komt op bezoek. Een hartelijke ontmoeting. Hij heeft een fraai, zelf gemaakt inklaapbaar protestbord meegenomen. In kapitalen de tekst: STOP DETENTIE EN DEPORTATIE KINDEREN. In één oogopslag duidelijk waar deze hongerstaking voor dient! Laat in de nacht komt ook Neo van de steungroep langs. Een echte Rotterdammer: weet van aanpakken, nooit om een praatje verlegen, recht voor de raap. Een persoon met een spirituele inborst. Naast Herman zal ook hij een trouwe steunbeer zijn.
DAG 4: EEN SPANNENDE DAG
Valence en ik hebben, dankzij lieve mensen uit Den Haag, vannacht samen in een echt bed kunnen slapen. We zijn goed uitgerust voor deze spannende dag. Want vandaag dreigt het gezin Babayants ons land te worden uitgezet. Advocaat Martin Vegter heeft tegen deze IND-beslissing bezwaar aangetekend. Vandaag doet de rechter uitspraak. Een onbekende passant spreekt mij aan en brengt even later een kop koffie en dagblad Trouw. De krant bericht uitvoerig over het gezin Babayants (De Trouw).
‘s Middags komt het verlossende bericht: gezin Babayants wordt ons land NIET uitgezet! De rechter heeft een voorlopige voorziening afgegeven waardoor het gezin in Nederland de bezwaarprocedure mag afwachten. Bovendien zou IND naar het oordeel van de rechter onzorgvuldig hebben gehandeld. Het gezin hoorde deze gerechtelijke beslissing op Schiphol, een paar uur vóór het vliegtuig naar Oezbekistan zou vertrekken. Deze gerechtelijke beslissing motiveert mij extra tot het voortzetten van mijn hongerstaking. De focus kan nu verlegd worden naar het lot van de circa 400 gewortelde kinderen in een soortgelijke situatie van angst en onzekerheid.
DAG 5: CONDITIE
De Haagse steungroep STEK heeft voor mij een begeleidend arts gevonden: Arnold Schouten, een ervaren huisarts. We hebben meteen een goede klik. We hebben dagelijks telefonisch of fysiek contact. Dan komt hij langs om de polsslag op te nemen en wat fysieke oefeningen te laten doen. Er wordt veel gelachen. Hij blijft verbaast over mijn fysieke en mentale conditie. Hij adviseert een tweede protestbord te plaatsen met de tekst ‘hongerstaking’ en de hoeveelste dag.
DAG 6 t/m 8: MEDIA
Het eind van de eerste week van de hongerstaking komt in zicht. Reden voor een artikel in de kranten Den Haag en Algemeen Dagblad. Ook komt Omroep POW langs voor een uitzending. Eerder heeft de Limburgse omroep L1 bericht: L1 Nieuw
Mijn zoon Jeroen brengt een tweede protestbord met in kapitalen de tekst HONGERSTAKING VOOR KINDERPARDON. Het nieuwe bord roept direct heel veel bijval op bij voorbijgangers! Voor de eerste keer zelfs voorzichtige, instemmende gebaren van bewakers van Loket IND! Van de voorzitter van de Haagse steungroep ontvang ik het speldje Orde van het Theelepeltje met een extra exemplaar. De bedoeling van het tweede theelepeltje is om deze door te geven aan een ander verdienstelijke vrijwilliger. Ik weet het direct: voor mijn liefste Valence!
DAG 9 t/m 11: GEZIN BABAYANTS
Het meest bijzondere moment van deze dag is het bezoek van het gezin Babayants. Het gezin dat de directe aanleiding is van deze hongerstaking. Hartelijke, emotionele omhelzingen. Wat een gaaf en positief ingesteld gezin! Door de ontmoeting met de kinderen Babayants krijgen de honderden anonieme gewortelde kinderen voor mij als het ware een ‘gezicht’. Dat geeft extra kracht om door te gaan met de hongerstaking.
Voor mij volstrekt onbegrijpelijk, onverklaarbaar: ik voel na tien dagen nog steeds geen honger. Wel af en toe de verleiding om wat vast voedsel te kopen als ik in het aan het plein gelegen restaurant naar de toilet ga! Opnieuw media op bezoek: een interview met NOS radio 1; een fotosessie door de bekende Amsterdamse fotograaf Tom Baas en een interview met Algemeen Dagblad.
Dag 12: GESPREK MET IND-DIRECTEUR
Ik hang geen bijgeloof aan, maar het getal twaalf staat in de beleving van Valence en mij vaker voor iets bijzonders. Zoals vandaag. Een dame van middelbare leeftijd informeert belangstellend naar mijn gezondheid. Ik kan haar gerust stellen. Ze vraagt naar de bedoeling van de hongerstaking. ‘Bij publiek en de politiek de aandacht richten op een structureel falend asielbeleid, én een spoedige lotsverbetering voor alle gewortelde kinderen’, antwoord ik. We kijken elkaar aan. Ze glimlacht. Intuïtief stel ik de vraag: “Werkt u misschien in dit kantoor?” Het verrassende antwoord: Ja, ik ben Rhodia Maas, directeur-generaal van de IND. Direct schiet door mijn hoofd: ‘Blijf jezelf!’ Er volgt een beleefde dialoog. Mevrouw Maas vindt dat asielouders verantwoordelijk zijn voor de jarenlange onzekerheid bij hun kinderen, omdat zij vaak tegen beter weten in blijven procederen. En voor een oplossing moet ik bij ‘de politiek’ verantwoordelijken zijn.
Ik vind dat er een structurele weeffout zit in de asielwetgeving en het asielbeleid, waar onschuldige kinderen de dupe van zijn. ‘Kinderen mogen nooit het slachtoffer zijn van het handelen van volwassenen. Ongeacht of het een ouder betreft, een minister of een uitvoerend ambtenaar’, vertel ik. Eerder had ik met mezelf afgesproken nooit in discussie te gaan. Wel om open te staan voor dialoog en voor het beantwoorden van vragen. Daardoor een ‘geslaagde’ ontmoeting met de DG van de IND. In mijn beleving was het geen zomers gesprek, maar wel een zinnig gesprek. In de komende weken zullen nog enkele korte ontmoetingen volgen.
DAG 13 t/m 20: VEEL BEZOEK (EN CAPPUCCINO)
Een interview met Dagblad Nederland en opnames van tv-omroep Hart van Nederland, samen met het gezin Babayants.
Steeds vaker is het een komen en gaan van belangstellenden: winkelend publiek, medewerkers van de IND, ambtenaren van andere ministeries, asielzoekers en mensen uit het hele land, familie en vrienden. Mensen uiten hun betrokkenheid bijna altijd positief. Bijvoorbeeld door het aanbieden van een cappuccino, ander drankje of een hartelijke knuffel! Zelden, op één hand te tellen, een snauw of onvriendelijke uitroep.
Sommige bezoekjes maken extra diepe indruk. Zoals de motoragent die zijn helmklep omhoog schuift en zegt: “Top wat u doet! Helemaal mee eens. Veel succes!” Of de medewerkster van een nabijgelegen kiosk, die geregeld cappuccino of bronwater brengt, en een praatje maakt, vaak samen met haar man en kinderen. Of het heel ontroerende gebaar van de bijna twee meter lange, statig lopende IND-ambtenaar. Na een lichte buiging voor mij: “Mijnheer, we hebben diep respect voor wat u doet voor kinderen. Mag ik u deze roos aanbieden, mede namens mijn collega’s?” Dan weet ik met een brok in mijn keel, echt niet hoe te kijken!
Vooral aangrijpend zijn de bezoekjes van asielzoekers. Verhalen over het jarenlang wachten in onzekerheid. Stress in de relatie. Onrustige kinderen. Verdriet en wanhoop in de ogen. Maar ook vreugde. Een moeder kijkt me lachend aan: “Ik krijg straks, na vijf jaar wachten, eindelijk een verblijfsvergunning!” Ze wijst naar haar zoontje (9): “Sinds hij dit weet, plast hij niet meer in bed!” Het grijpt me naar de keel en ik besef nóg intenser het doel van mijn hongerstaking.
Iemand van de steungroep stelt vanaf vandaag zijn huis kosteloos beschikbaar, nu hij met zijn gezin met vakantie gaat. Een aanbod net op tijd. De vele nachten buiten al wandelend en duttend in een klapstoeltje doorbrengen begint mij fysiek en mentaal op te breken. Wat een zaaaaligheid weer te kunnen douchen en uren ongestoord in een echt bed te kunnen slapen!
DAG 21: RISICO’S HONGERSTAKING
Wat houdt dat precies in? Wat doet het met je, fysiek en mentaal? Welke risico’s zijn hieraan verbonden? Enkele vragen die soms bij het actietentje aan mij worden gesteld. Vragen die ik drie weken eerder mezelf stelde in de trein van Maastricht naar Den Haag. Ik wist van toeten noch blazen! Inmiddels heb ik een handleiding gevonden, van de Johannes Wier Stichting. Belangrijkste advies: eerst weten, dan pas doen (of niet).
Het heeft even geduurd maar vandaag, 1 augustus, staat in dagblad De Limburger een uitstekend artikel van journalist Roel Wiche. Ook komt BNN-VARA langs voor haar nieuwe programma ‘Voorvechters’. Een vierdelige documentaire over voorvechters van actuele maatschappelijke acties. Zij willen mij een aantal weken volgen. Bijzonder is het bezoekje van een Haagse moeder met haar tienerdochter: “Mijn dochter is door u geïnspireerd en heeft vandaag gevast! Ze is het eens met het doel van de hongeractie!”
DAG 22: VERDRIETIG NIEUWS EN MEDIA-TWIJFELS
Op dag 22 bereikt mij verdrietig nieuws. Overal in de kranten staat dat volgens de Raad van State, de hoogste bestuursrechter in Nederland, de in Amsterdam geboren Mikael (11) en zijn moeder Gohar ons land mogen worden uitgezet naar Armenië. Dat is het land waar Mikael’s moeder vandaan komt, maar waar hij nog nooit is geweest! Mikael is één van de honderden hier gewortelde kinderen. Hij dreigt nu te worden afgesneden van zijn school en vriendjes en van zijn (hertrouwde) vader, die wel een verblijfsstatus heeft verkregen.
Natuurlijk ben ik blij en dankbaar voor de belangstelling van de media voor de hongerstaking. En toch… steeds die terugkerende twijfel: ‘gaat de focus niet te veel uit naar de boodschapper in plaats van naar de boodschap?! Ik ben vaker openlijk verdacht van ‘aandacht trekken voor jezelf’. Dat doet behoorlijk pijn. Zeker, ik zoek publiciteit als het maatschappelijk onrecht betreft die kwetsbaren dupeert. Wil je dit onrecht ombuigen, dan begint dit met maatschappelijke bewustwording. Daarin speelt in een democratische samenleving de media een cruciale rol! Ik bespreek mijn twijfels met mijn steungroep en de mensen van het BBN/VARA-team. Ze zeggen: ‘overwin je twijfels en je angst voor verdachtmaking door die vóóraf te bespreken met anderen. Dát voorkomt misverstanden en stress.’ Het zet mij aan het denken.
DAG 23 en 24: ONGEMAKKEN
De drie weken hongerstaking zijn duidelijk voelbaar. Ik begin duidelijk de fysieke ongemakken te ervaren van drie weken zonder vaste voeding. Maar, nog geen hongergevoel, ongelooflijk! Wel drink ik veel. Zo’n drie liter per dag: (bron)water, thee, koffie, sappen en soep. Maar toch, die fysieke ongemakken: langzamer praten; niet op woorden komen; langzamer lopen, onverklaarbare emotionele opvliegers krijgen. Aan de andere kant voel ik toch ook relatief veel energie, heel wonderlijk. Waaruit? Motivatie? Uit al die ontmoetingen met lieve, geëngageerde belangstellenden? Of simpeler: uit alle drankjes en die heerlijke gekruide soep van arts Ronald?!
Vandaag ontmoeting met een van de weinig andersdenkenden. Een keurige Hagenese dame laat beleefd maar stellig horen hoe ze denkt over de hongerstaking: ‘kinderpardon, mijnheer?! U laat zich manipuleren door zielige verhaaltjes. Ouders misbruiken hun kinderen enkel voor eigen gewin!” Ze heeft geen behoefte aan een weerwoord. Dat komt goed uit, denk ik, want dan kan het kort blijven. Ik heb haar alle goeds toegewenst.
DAG 25 t/m 28: MIKAEL
Mikael bezoekt met zijn mentor Guy Loyson het actietentje Kinderpardon. Mikael wilt mij graag bedanken voor mijn inzet. De spontane jongen geeft me een krachtige handdruk en een warme knuffel. Dit raakt en emotioneert mij zeer. In Mikael krijgen de honderden anonieme gewortelde kinderen opnieuw weer een levend gezicht. Drie dagen later loop ik mee in een solidariteitsmars voor Mikael, gehouden door zijn klasgenootjes, ouders, schoolpersoneel en buurtgenoten. In een toespraak op het schoolplein refereer ik aan de krachtige handdruk van Mikael. Een jongen met karakter. Zo’n jongen moet NIET ons land worden uitgezet, maar HIER blijven! Want hier is hij thuis!
DAG 29: HOE LANG NOG?
Mijn begeleidende arts, Ronald Schouten, laat dagelijks van zich horen. Regelmatig brengt hij een volle kan, zelfgemaakte, overheerlijke gekruide Thaise soep. Hij bewaakt de grens tussen fase 1 (fysieke, mentale ongemakken) en fase 2 (risico van onherstelbare gezondheidsschade). Bloedtesten wijzen op het naderen van fase 2. Ronald Schouten adviseert de hongeractie te beëindigen. Herman en het thuisfront worden ingelicht. Ik voel teleurstelling, want het gestelde hoofddoel, een kinderpardon, is (nog) niet bereikt. Anderzijds is het thema kinderpardon wel opnieuw op de politieke agenda gekomen, met meer maatschappelijke aandacht. De strijd dient te worden voortgezet, maar in een andere vorm.
DAG 30: EINDE HONGERSTAKING
Aan de rand van het overdekte plein zet ik voor de laatste keer het witte actietentje op met de twee protestborden. Mijn lief Valence is gisteren al overgekomen uit Maastricht. Herman voert het woord op een persconferentie. Mijn arts licht toe waarom het onverantwoord is om nog langer met de hongerstaking door te gaan. Ik volg uiteraard zijn advies op en dank hem hartelijk voor de uitstekende medische begeleiding. Herman vertelt vervolgens aan de media dat met het beëindigen van de hongerstaking tegelijk de actie Petitie Kinderpardon NU! start. Na een periode van fysiek en mentaal herstel, zal ik de actie voortzetten! De actievorm gaat wijzigen van STAKEN (van vast voedsel) naar WAKEN (politiek waakzaam zijn). Niet meer bij het loket van de IND, maar bij het ministerie van Asiel & Migratie, iets verderop op Turfmarkt 147. Later op deze dag ga ik met Valence en Herman naar een publieke manifestatie bij het Malieveld, georganiseerd door bewoners van asielzoekerscentra. Indrukwekkend hoe op het podium het ene na het andere kind richting de minister roept om een eind te maken aan hun angst en onzekerheid voor uitzetting, en dat Nederland hun thuis is!
WEEK VAN HERSTEL 11 t/m 18 augustus 2025
Eduard geniet weer van soep en brood!
Zaterdag, 10 augustus. bij thuiskomst in Maastricht heb ik eerst mijn gewicht gemeten. De weegschaal meet exact 80 kilo. Dat betekent dat ik in dertig dagen 8(!) kilo ben afgevallen. Eerste bonus: Daarmee ben ik in één klap verlost van overgewicht!
Het eten van vloeibaar naar vast voedsel gebeurt met beetjes en verdeeld over de dag. Ook mentaal herstel ik langzaam maar zeker. Bloedonderzoek laat een voorspoedig fysiek herstel zien. Niet eerder heb ik het zo expliciet gezegd: het slagen van het kinderpardon tot nu toe is goeddeels te danken aan mijn lief Valence. Zij was, samen met onze twee zonen, daadkrachtig betrokken. Om de dag reisde zij per trein van Maastricht naar Den Haag. In Maastricht honderden appjes en vragen beantwoorden. De actie voor het Kinderpardon heeft onze relatie verrijkt (nog een bonus!).
Thuis krijg ik eindelijk tijd om te verwerken wat in de afgelopen dertig dagen is gebeurd. Tegelijkertijd worden bij ons thuis nog wat tv-opnames gemaakt voor het VARA-programma ‘Voorvechters’. De vierdelige documentaire zal acht voorvechters laten zien van actuele maatschappelijke acties, waaronder Kinderpardon. Deze serie verschijnt in januari 2025.
Filmmaker Sadjad Frogh maakt een documentaire over de problematiek van gewortelde kinderen. Hij heeft onder meer de hongerstaking en het gezin Babayants in beeld gebracht. Hij hoopt de documentaire straks zinvol te kunnen inzetten voor het kinderpardon. Sadjad en zijn vrouw zijn gevluchte kinderen van Afghaanse ouders. Ze hebben naar eigen zeggen veel steun en geluk ervaren bij hun opvang in ons land. Ze weten uit eigen ervaring wat jarenlange onzekerheid en angst bij gewortelde kinderen doet.
In de week van voorspoedig herstel dringt als vanzelf de vraag op: hoe nu verder? Vanaf maandag 19 augustus gaan Valence en ik twee keer per week naar Den Haag om daar de actie Kinderpardon NU! voort te zetten. Wij zullen ‘waken’ bij de Tweede Kamer en het ministerie van Asiel en Migratie. Naast onze banner van twee meter hoog, steken wij drie kaarsen aan voor gewortelde kinderen die dreigen te worden uitgezet. Aan voorbijgangers bieden we een flyer aan met de oproep: teken de Petitie Kinderpardon NU! Verder gaan we met een politieke Lobbygroep Kinderpardon NU! aan de slag en om het kinderpardon wettelijk vast te leggen. De strijd voor de goede zaak gaat voort!